ขนบนิยมในการแสดง
การเต้นซัมเปงใช้แสดงในโอกาสต้อนรับแขกสำคัญของท้องถิ่น หรือเต้นโชว์เมื่อเวลามีงานรื่นเริง ส่วนสถานที่นั้นอาจจะเป็นบนเวทีหรือในลานบ้านตามแต่ความเหมาะสม และจะแสดงในเวลากลางวันหรือกลางคืนก็ได้ (ไพบูลย์ ดวงจันทร์. 2523, 176)
การเต้นซัมเปงเป็นการเต้นคู่ชายหญิง แต่ไม่ใช่เป็นการพาคู่เต้นแบบลีลาศ หากแต่ต่างคนต่างเต้นเป็นคู่ๆ ไปตามจังหวะของดนตรี แต่เดิมนั้นการเต้นซัมเปงมีเพียงคู่เดียวและท่าของการเต้นมีเพียงหนึ่งท่าเท่านั้น คือท่าที่เรียกว่า “ปูซิงปันยัง” ซึ่งเป็นท่าที่หมุนไปรอบๆ แต่ปัจจุบันนี้จะเต้นกี่คู่ก็ได้ และครูผู้สอนได้คิดประดิษฐ์ท่าเต้นเพิ่มเติมขึ้นมาอีกหลายท่า
เมื่อดนตรีดังขึ้น คู่ชายหญิงก็จะออกไปแสดงการเต้นพร้อมกันทั้งหมด และจะเปลี่ยนยักย้ายยท่าต่างๆ ไปตามทำนองดนตรีอย่างสวยงาม เมื่อถึงท่าสุดท้ายดนตรีจะรัวเร็วคึกคะนอง ผู้แสดงจะเต้นสะบัดปลายเท้าเร็วมากและยิ่งเร็วขึ้นเมื่อดนตรีใกล้จะจบเพลง และผู้แสดงจะหยุดเต้นพร้อมกันเมื่อเวลาจบเพลงพอดี
ในการเต้นซัมเปงนิยมแต่งกายหรูหราแบบพื้นเมือง เช่นเดียวกันกับเวลาแต่งออกงานสังคม คือผู้ชายจะนุ่งกางเกงทรงคล้ายกางเกงแพรของจีน สวมเสื้อตือโละบือลางอ มีผ้าเซอลีแน และสวมหมวกซอเกาะ ส่วนผู้หญิงจะแต่งหน้าแต่งผม นุ่งผ้ากาเอนบือเละ สวมเสื้อกูลง มีผ้าคลุมไหล่และมีแหวน สร้อยคอประดับอย่างสวยงาม (ไพบูลย์ ดวงจันทร์. 2523, 177)
![]() |
||||||
|
||||||